தோடுடைய செவியன்
திருமுறையின் முதல் பாடல் — மூன்று வயதுக் குழந்தை பாடியது.
தோடுடையசெவி யன்விடையேறியோர் தூவெண்மதிசூடிக் காடுடையசுட லைப்பொடிபூசியென் னுள்ளங்கவர்கள்வன் ஏடுடையமல ரான்முனை நாட்பணிந் தேத்தவருள்செய்த பீடுடையபிர மாபுரமேவிய பெம்மானிவனன்றே.
எளிய பொருள்
ஒரு காதில் தோடு — தன் உடலின் பாதியாக இருக்கும் உமையம்மையின் அடையாளம். காளை மீது ஏறி வருபவன். தூய வெண்ணிலாப் பிறையைச் சடையில் சூடியவன். சுடுகாட்டுச் சாம்பலைப் பூசியவன். என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்த கள்வன் அவனே. முன்பு தாமரை மலரில் அமர்ந்த பிரமன், படைக்கும் ஆற்றல் வேண்டி வணங்க, அவனுக்கு அருள் செய்தவன். பெருமை மிக்க பிரமபுரத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமான் இவன் அல்லவா!
பாடலின் பின்னணி
சம்பந்தருக்கு அப்போது மூன்று வயது. சீர்காழிக் கோயில் குளக்கரையில் அவரை அமர வைத்துவிட்டு, தந்தை நீராடச் சென்றார். குழந்தை அழுதது. அப்போது உமையம்மை வந்து ஞானப்பால் ஊட்டினார் என்பது மரபு. “யார் பால் கொடுத்தது?” என்று தந்தை கேட்க, குழந்தை வானத்தைச் சுட்டிக் காட்டி இந்தப் பாடலைப் பாடியது.
ஏன் சிறப்பு?
குழந்தை தூரத்தில் இருக்கும் கடவுளைப் பாடவில்லை. “என் உள்ளம் கவர் கள்வன்” என்கிறது. முதல் பாடலிலிருந்தே திருமுறை அன்பைப் பேசுகிறது, அச்சத்தை அல்ல.